Od muzyki wymaga się przełamywania pewnych barier, które tak na prawdę tworzą jej odbiorcy. Bariery te związane są z mentalnością pojmowania muzyki, gdyż mamy skłonność do zamykania jej w gatunki, podgatunki itp i ograniczać się tylko do nich. Postawmy się teraz na miejscu artystów traktujących muzykę jako jedną wielką całość pozbawioną sztucznych granic. Niewątpliwie wiele odwagi trzeba, aby wychylić się poza swój ‘rejon twórczy’, ale na szczęście na takich odważnych można jeszcze trafić. Wystarczy się tylko rozejrzeć.

Jeszcze kilka lat temu Hip-Hop cieszył się dosyć sporą popularnością wśród młodzieży, co pamiętam z czasów gimnazjum. Ostatnio w Polsce nieco ucichł, a Hip Hop niegdyś wyniesiony na salony dzięki garstce prawdziwych artystów obecnie zamyka się w swym hermetycznym środowisku. Świadczy to o tym, że mówiąc o Hip-Hopie, mamy do czynienia jeśli nie z subkulturą, to niewątpliwie z grupą ludzi, która wie ‘co jest grane’

Jeśli subkultura, to i towarzyszące jej stereotypy. Wyobraźmy sobie sytuację, że rzucamy hasło “Hip-Hop” lub “Polski Rap” np. wśród osób nieco starszych (nie na tyle starych, by nie wiedzieli o czym mówimy) albo wśród znajomych spotkanych na Rockowym koncercie. Co słyszymy…? Właśnie… drechy, “J…P…”, blokersi, itp. Ogólnie szereg, w pewnej mierze zasłużonych stereotypów, podkreślających prostotę tego gatunku, jak i wąski zakres tematyczny tekstów. Zdarzają się oczywiście pochlebne opinie, jednak dotyczą one wyłącznie “starej dobrej polskiej klasyki”.

Mając zatem obraz prostackiej muzyki i jej twórców, spróbujmy skonfrontować go z postacią Łukasza Rostkowskiego i jego twórczością. L.u.c. (bo pod takim pseudonimem występuje Łukasz) niewątpliwie jest raperem, ale z utartym w polskim społeczeństwie wizerunkiem rapera nie ma wiele wspólnego. Od kilku lat mniej lub bardziej interesowałem się tą postacią, ale po jego koncercie na Slot Art Festival moje zainteresowanie przerodziło się w fascynację i wielki podziw dla tego artysty.

Od samego przybycia na festival wiedziałem, że przyjechałem głównie na l.u.c’a od którego wówczas już wiele wymagałem. Zdawałem sobie sprawę, że nie idę na typowy Hip-Hopowy koncert, ale do końca nie wiedziałem, czego tak w zasadzie się spodziewać. Kiedy pośród gwaru tłumów ludzi usłyszałem rozbrzmiewający dźwięk trąbki, wiedziałem już, że mam do czynienia z albumem Planet LUC.

Na jednej scenie trębacz, beatboxer, koleś za biciarką, gitarzysta i na przemian beatboxujący, rapujący i obsługujący bliżej mi nie znane urządzenie l.u.c. Wyobraźcie sobie efekt tego wszystkiego płynący z głośników Od klimatycznie jazzowego intro, poprzez bardziej jednak hiphopowe (wówczas mi nie znane) Co z tą Polską i Puenta – Popkultura jak żart Strazburgera z mocnymi tekstami dobitnie traktującymi o naszej narodowej mentalności, po utwory gitarowo-dętę np. O Witu lub O karuzeli życia przenoszące nas do lirycznie bardziej abstrakcyjnej części albumu. Całość kończy wpadający w reggae Happy End And Up Happy Hands który sprawił, że po prostu nie chciało mi się ruszać spod sceny ;p Wszystko to połączone w niesamowitą całość przez freestyle, partie beatboxu i ogólnie dużą dozę humoru.

Zarówno występ, jak i album wyraźnie można było podzielić na dwie części. Jedna przedstawiała w bardzo bezpośredni sposób realia przepełnione komercją i upadkiem moralnym polskiego społeczeństwa. Drugą część od pierwszej odróżniały na pewno mniej dosłowne teksty budujące pewną alternatywną rzeczywistość wobec pierwszej części. Wówczas to l.u.c zjawił się w stroju superbohatera, napawając wszystkich nadzieja na lepsze jutro ;p (tak to odebrałem

Bardzo zaskoczony byłem tym, że znaczna część spośród publiczności nadążała niemal za każdym słowem l.u.c’a, po mimo pędzącego flow. Najciekawsze było jednak wrażenie, że tak do końca nie jest się na jakimś tam koncercie. L.u.c od krótkich dygresji niesamowicie zręcznie przechodził w freestyle, po czym kolejny z jego kawałków podłapywała publiczność (w zasadzie w ten sposób dało się zauważyć granicę pomiędzy kolejnymi numerami) Całość przepełniona była spontanicznością w każdym jej wymiarze, czego dowodem była znakomita relacja Łukasza z publicznością.

Być może na zbyt wielu koncertach w życiu nie byłem, ale czegoś takiego jeszcze nie widziałem. Z resztą… to nie jest tylko moja opinia, albowiem obok stojący – sporo ode mnie starszy człowiek – powiedział mi to samo. L.u.c zapewne nie pierwszy raz pokazał, jak bardzo łamie stereotypy i rozprawia się z mentalnością. Sam w wywiadach przyznaje ,że przełamywanie mentalnych barier było bolesne, bo jaki ziomal zagra Ci na trąbce do bitu
Z mentalnością l.u.c rozprawia się nie tylko jeśli chodzi o warstwę muzyczną, ale i na płaszczyźnie lirycznej. Wiele z jego tekstów, mimo sporych pokładów nadziei, dosyć ostro piętnuje polską mentalność i wady narodowe, ale jeśli chodzi o teksty l.u.c’a to zasługują one na odrębny artykuł.

Po powrocie z festiwalu bez zastanowienia kupiłem jego płytkę, którą od dawna miałem na oku ;p właściwie to dwie płytki… Planet LUC Energocyrkulacje to zapis remiksów utworów z Planet LUC wykonanych przez zwycięzców konkursu ogłoszonego przez samego l.u.c’a!!! Ciekawy pomysł na wyłowienie talentów polskiej sceny alternatywnej i równie ciekawy efekt końcowy. Polecam tę płytę, ale to wersja limitowana więc nie wiem czy i gdzie jeszcze ją dostaniecie

Mam nadzieję, że tą mieszanką relacji z koncertu l.u.c’a z refleksją na temat jego płyty przybliżyłem Wam postać tego rapera. W Polskiej muzyce za dużo się ostatnio nie dzieje, więc ktoś taki tym bardziej zasługuje na uwagę.

F.L.R.

Tagi: L.U.C.